Skip to main content

Op pad met de deurwaarder

04-09-2018  |  Artikel Algemeen

Gevaar ligt soms als een sluipmoordenaar op de loer. Dat is niet erg als je je van tevoren bewust bent van dat gevaar. Het maakt ons beroep spannend. Maar vandaag neem ik u mee naar een ontruiming waarbij gevaar uit wel erg veel hoeken kwam en het de gemoederen flink bezig hield.

Toen ik ter plaatse arriveerde, zag ik dat de huurder al spullen aan het verhuizen was. Er stond wat inboedel beneden en een hele grote kast nog bovenaan de trap waar meneer zonder resultaat tegenaan duwde. Ik liep naar boven, stelde mij voor en vroeg hem of het gehuurde al leeg was. Dat bleek niet het geval. Wél had hij de spullen die hij graag mee wilde nemen al elders ondergebracht. De betreffende kast wilde hij ook wel erg graag meenemen. Ik vroeg de mannen van de verhuisploeg om de kast voor meneer naar beneden te brengen en kreeg van hem de sleutels. Samen met de politie ging ik naar binnen.

Eenmaal binnen viel ons oog op een aantal foto’s die achteloos op een kastje leken te zijn neergelegd. Het waren foto’s van de huurder. Nu is daar niets vreemds aan, iedereen heeft namelijk wel foto’s van zichzelf. Maar dit waren toch wat bijzondere foto’s. Om het zo discreet mogelijk uit te drukken: meneer had wat bijzondere seksuele voorkeuren en was niet te beroerd geweest om deze tentoon te spreiden in een heuse fotoshoot. Ietwat bedremmeld liepen we een rondje in het gehuurde toen de slotenmaker - die inmiddels bezig was om het slot te vervangen – in paniek de woning in kwam rennen, roepend dat het buiten mis ging. De politie en ik stormden naar buiten. Eenmaal buiten zag ik de huurder met een van pijn vertrokken gezicht op de grond liggen terwijl een andere man in bedwang gehouden werd door twee jongens van de verhuisploeg.

Het verhaal werd al snel duidelijk. Het bleek dat de huurder zijn seksuele voorkeuren niet alleen op foto’s vereeuwigde, maar ook bijeenkomsten organiseerde voor ‘gelijkgestemde’ mensen. Dit leverde nogal wat geluidsoverlast op voor de buren, waartoe de briesende man behoorde. Het feit dat deze overlast nu al een jaar voortduurde én deze bijeenkomsten plaats hadden vlak boven de slaapkamer van de jongste dochter van de briesende buurman, was een reden geweest voor de buurman om nog een rekening te vereffenen met mijn debiteur. Hij had hem met een welgemikte slag tegen de grond geslagen. Snel nam de politieagent de boze buurman mee, terwijl ik me ontfermde over de debiteur. We belden een vriend van hem, die ervoor zou zorgen dat hij naar het ziekenhuis gebracht zou worden. Later bleek hij bij de val zijn elleboog gebroken te hebben.   

Binnen was de ontruiming ondertussen gestaag gevorderd. Gezien het beeld wat we in de korte tijd van onze debiteur gekregen hadden, was de slaapkamer van de beste man een gebied wat we met enige aarzeling betraden. Dat viel erg mee. Het was zowaar een normale slaapkamer. Nog wat onder de indruk van de gebeurtenissen van even daarvoor zag ik uit mijn ooghoek dat de mannen van de verhuisploeg het bed van de man gedemonteerd hadden. Ze tilden het frame op en tot mijn ontzetting lagen er onder het bed tientallen injectienaalden. Ik heb de jongens direct gevraagd het frame weer neer te zetten. Nadat zij zeker wisten dat ze genoeg beschermende kleding of accessoires droegen, werd met de grootst mogelijk zorgvuldigheid de slaapkamer ontruimd. 

Als laatst kwam de kledingkast aan de beurt. Toen één van de mannen van de verhuisploeg kleding weg had gehaald, kwam er nóg een verrassing uit de hoge hoed. Hij wees me op een grote zak met pillen en een iets kleinere zak met wit poeder. Direct riep ik de politieagent erbij. Ik heb best wat CSI-afleveringen gezien en verkeerde dus in de romantische indruk dat er een narcoticabrigade zou komen om deze ontruiming geheel in de stijl waarin ze ook begon af te sluiten. Ik werd echter hardhandig met mijn neus op de realiteit geduwd. De politieagent nam de zakken uit de kast, liep naar het toilet en spoelde alles door. Inmiddels was het gehuurde leeggehaald en konden we eindelijk de deur achter ons dichtdoen.

Gevaar besluipt je op momenten dat je niet oplet. En als het zich verwezenlijkt, kan dat op allerlei manieren. Er rekening mee houden dat een debiteur door zijn buren tegen de grond gewerkt zou kunnen worden, had ik nog niet gedaan. Tot die dag. De verantwoordelijkheid die ik heb voor het veilig kunnen werken van de mensen die mij vergezellen bij een ontruiming, was ik me nooit zo van bewust. Tot die dag. En ik leefde in de romantische wereld waarin ik dacht dat de narcoticabrigade een operatie op zou zetten voor twee zakken met (vermoedelijk) verdovende middelen. Tot die dag.

Geschreven door Michael Smitskam, kandidaat-gerechtsdeurwaarder BoitenLuhrs.

Contact ons

Vragen of een afspraak maken?

Nieuwsbrief

Wilt u op de hoogte blijven over de ontwikkelingen op incasso gebied binnen uw branche? Meld u nu aan voor de nieuwsbrief en ontvang deze elke maand.